Αναζήτηση

Χαοτική Δόμηση

~να οδηγηθούμε Χαοτικά προς μια άλλη οργάνωση~

Ανάρτηση πανό για τρομονόμο – Μυτιλήνη

Αναρτήσαμε πανό για τον τρομονόμο, στα πλαίσια του πανελλαδικού καλέσματος, στην πόλη της Μυτιλήνης και στο πανεπιστήμιο αιγαίου!

Δύναμη στα αιχμάλωτα αδέλφια!

“Ενάντια στον τρομονόμο κανένας αιχμάλωτος στα χέρια της δημοκρατίας”

“Ενάντια στους τρομονόμους φωτιά στα κράτη-δολοφόνους”

Αναρχική βιβλιοθήκη Τεφλόν

περισσότερες εικόνες εδώ

Advertisements

«Κάποιες σκέψεις για την πραγματικότητα που βιώνουμε» ~ κείμενο της Αναρχικής βιβλιοθήκης Τεφλόν

Αναρχική βιβλιοθήκη Τεφλόν

Ξεκινήσαμε ως μια μικρή ομάδα Αναρχικών. Θελήσαμε να φτιάξουμε έναν χώρο συνάθροισης και σύμπραξης για εμάς και τους νέους συντρόφους μας. Ως στόχο του χώρου αυτού θέσαμε την ανάγκη μας για την προπαγάνδιση των Αναρχικών ιδεών μας.

Αγκαλιάσαμε την πολυμορφία γιατί δεν πιστεύουμε πως διαθέτουμε την μοναδική αλήθεια.

Προασπιζόμαστε την Αναρχία απέναντι και ενάντια σε κάθε φασιστική-ναζιστική-ρατσιστική-σεξιστική-φονταμενταλιστική λογική και πρακτική γιατί πολύ απλά τέτοιες λογικές και πρακτικές στέκονται εμπόδιο στην ολική καταστροφή της εξουσίας και της υποτέλειας που επιβάλει. Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως ατομικότητες που τα προτάγματά μας δομούνται πάνω στις βάσεις της Αναρχίας. Η εθελοδουλεία που αναπαράγεται μέσα σε αυτήν την κοινωνία μας αρρωσταίνει και ως αναζητητές της ελευθερίας θα σταθούμε ενάντια σε ότι αναπαράγει την εξουσία και την υποτέλεια μεταξύ των ανθρώπων.

Η κοινωνία δεν είναι άμοιρη ευθυνών. Αντιλαμβανόμαστε τους εαυτούς μας ως υποκείμενα τα οποία διαπερνούνται μέσα απ τις ίδιες εξουσιαστικές σχέσεις τις οποίες αξιακά θέλουμε να καταργήσουμε. Έτσι λοιπόν κατανοώντας την εξουσία σαν μια διάχυτη κοινωνική σχέση παλεύουμε για την καταστροφή αυτού του εξουσιαστικού οικοδομήματος το οποίο στηρίζεται τόσο στην καταπίεση των εξουσιαστών αλλά και στην σιωπηλή αποδοχή αυτής της συνθήκης από τους από τα κάτω.

«Μην πεις πως είμαστε λίγοι, πες απλά πως είμαστε εδώ» είχαν πει παλιότερα κάποιοι σύντροφοι. Είμαστε εδώ, δεν γνωρίζουμε το αποτέλεσμα των πράξεών μας, κάποιοι από εμάς έχουν κάποιες στοχεύσεις, έχουν μια δομή στο κεφάλι τους έτοιμη να συνθλίψει την κυριαρχία, κάποιοι άλλοι πάλι όχι. Δεν έχει σημασία, μας ενώνει η διαδρομή, γιατί οι στόχοι μπαίνουν σε αυτήν και καθορίζονται από εμάς.

Με αφορμή τον Μαύρο Δεκέμβρη, μια αφορμαλιστική Αναρχική δομή…

Πολλά ακούστηκαν και συνεχίζουν να ακούγονται ως «κριτικές» ενάντια στον Μαύρο Δεκέμβρη, ελάχιστα άξιζαν την οποιαδήποτε απάντηση. Ξεκινώντας να διευκρινίσουμε πως στα μάτια μας η πραγμάτωση ενός τέτοιου καλέσματος αποτελεί ένα πολύ καλό πείραμα για την εγκαθίδρυση μιας αφορμαλιστικής Αναρχικής οργάνωσης, μιας οργάνωσης η οποία θα επιτρέπει στις διάφορες συλλογικότητες αλλά και ατομικότητες να (συμ)πράξουν μέσα σε ένα διευρυμένο Αναρχικό πλαίσιο το οποίο θα το χαρακτηρίζουν η αυτονομία, η πολυμορφία των μέσων πάλης και ο συντονισμός.

Για αυτούς που πρόφτασαν να μιλήσουν για μια πρόσχαρη εορτή, αφήνουμε τα σινιάλα των συντρόφων μας να τους απαντήσουν, οι οποίοι διεθνώς συνεχίζουν να επιτίθενται στις κρατικές δομές διαιωνίζοντας έτσι το αφορμαλιστικό αυτό κάλεσμα πέρα από τον Δεκέμβρη.

Προχωρώντας όμως σχετικά με τα πλαίσια και τις στοχεύσεις του καλέσματος, όπως εμείς το αντιλαμβανόμαστε:

Όπως προαναφέραμε προασπιζόμαστε την Αναρχία και τα προτάγματά μας δομούνται ανάλογα. Δεν αναμένουμε καμία κοινωνική ωρίμανση.

Ούτως η άλλως η ιστορία μας έχει διδάξει πως όποτε ο κόσμος της αναρχίας “συμπορεύτηκε” με διάφορους αριστερούς/κομμουνιστές καιροσκόπους, στη συνέχεια πλήρωσε ακριβά το τίμημα αυτής της “συμμαχίας”, πολλές φορές ακόμα και με θάνατο. Δεν περιμένουμε καμία νομιμοποίηση από την υπάρχουσα κοινωνία, ούτε τρέφουμε ψευδαισθήσεις για “δικτατορία του προλεταριάτου” και λοιπές ξαναζεσταμένες μαρξιστικές θεωρήσεις, που οδηγούν στην αλλοτρίωση και την στασιμότητα των πολιτικών χαρακτηριστικών του αναρχικού κινήματος. Το μόνο που μας ενδιαφέρει είναι η ολική απελευθέρωση και η κατάργηση της εξουσίας από άνθρωπο σε άνθρωπο και όχι μόνο, παρόλο που σαν παιδιά αυτού του πολιτισμού κυοφορούμε τις δικές μας εσωτερικές αντιφάσεις.

Το στοίχημα που μένει να απαντηθεί είναι το αν ως Αναρχικοί καταφέρουμε να χτίσουμε ένα ισχυρό κίνημα, ξεκολλώντας μια και καλή από τις αντιφάσεις που βαραίνουν τον «χώρο» χρόνια τώρα, αντιφάσεις οι οποίες καταλήγουν να ανακυκλώνονται μέσα σε αυτοαναφορικές και ρεφορμιστικές διαδικασίες πολιτικής αναπαραγωγής.

Δε θεωρούμε συντρόφους μας όσους εσωτερικεύουν την ηττοπάθεια στους κόλπους του κινήματος προμοτάροντας έναν μετριοπαθή τρόπο ζωής που θα ζήλευαν ακόμα και οι θιασώτες της μικροαστικής ηθικής . Απεναντίας αναζητούμε νέους συντρόφους, ακόμα και από διαφορετικές ιδεολογικές αφετηρίες, που θα μας ενώνει το κοινό πάθος για την απορρύθμιση του υπάρχοντος και την διάχυση του επαναστατικού Αναρχικού λόγου και πράξης.

Ως Αναρχική κατάληψη καλούμε τις Αναρχικές καταλήψεις – συλλογικότητες – ατομικότητες ανά τον κόσμο να συμβάλουν στην δημιουργία μιας Αφορμαλιστικής Αναρχικής Οργανωτικής Διεθνούς, στην οποία θα συμπράττουμε και θα εξελισσόμαστε μέσα από τις προκηρύξεις και τα κείμενά μας.

Το διαδίκτυο μπορεί να αποτελέσει ένα εξαιρετικό εργαλείο διασύνδεσης αναμεταξύ μας.

Οι στοχεύσεις μας μπορούν να προτείνονται από τα Αναρχικά αδέρφια ανά τον κόσμο, εντός και εκτός των τειχών , και να συμβάλουν με όλα τα μέσα στο εδώ και στο τώρα!

Ως το τέλος, ζήτω η Αναρχία!

TEFLONanarchybook0000

PDF

ΠΗΓΗ

[Ελλάδα] Κείμενο από ΣΠΦ-Πυρήνα Αντάρτικου Πόλης FAI προς τον αναρχικό χώρο

skull0

ΠΗΓΗ

Εδώ σε pdf.

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ

Προς τον αναρχικό χώρο

i) Το κάλεσμα

Κάθε κάλεσμα δράσης, όπως ο «Μαύρος Δεκέμβρης», είναι μία απόπειρα συντονισμού των δυνάμεων μας. Είναι μία προσπάθεια να διακόψουμε την κανονική ροή της πραγματικότητας. Είναι ένα σχέδιο να εισβάλλουμε σε αυτήν με τα δικά μας χαρακτηριστικά και να την ανατρέψουμε. Είναι μία σφυγμομέτρηση της επιθυμίας μας για αναρχία στο εδώ και τώρα και της ικανότητάς μας να αναμετρηθούμε με τις δυνάμεις της τάξης. Είναι μια αφορμή για να συναντηθούμε γνωστοί και άγνωστοι στο πεδίο της δράσης και να δοκιμάσουμε οργανωμένες και αιφνιδιαστικές εφόδους στα ανάκτορα του κράτους. Είναι ένα διεθνές σινιάλο συνενοχής προς όλους τους συντρόφους εντός και εκτός των τειχών που ατσαλώνει την αλληλεγγύη μας. Είναι μία αναρχική συμφωνία που επιβεβαιώνει ότι υπάρχουν άνθρωποι σε όλα τα μήκη της γης, που δίχως να μιλάνε την ίδια γλώσσα, συντονίζουν τους παλμούς της καρδιάς τους, ευθυγραμμίζουν το βλέμμα τους απέναντι στον εχθρό, σφίγγουν τις γροθιές τους, φοράνε κουκούλα και επιτίθονται ενάντια στην κοινωνική μηχανή της εξουσίας, τις δομές και τις σχέσεις της. Το κάλεσμα του «Μαύρου Δεκέμβρη» είχε τέτοιες στιγμές..

Και τώρα τι; Επιστροφή στη κανονικότητα;

Κάθε κάλεσμα δράσης, μπορεί να είναι απλά ένα στιγμιότυπο εξέγερσης που επαναλαμβάνει τον εαυτό του, περιμένοντας την επόμενη επέτειο, την επόμενη αφορμή, το επόμενο «κάλεσμα» ή να γίνει ένα ραντεβού με την ιστορία…

Για όσους αναρχία σημαίνει, «καίω πίσω μου τις γέφυρες της συνθηκολόγησης και της κοινωνικής ειρήνης», η αναρχική δράση δεν έχει ημερομηνία έναρξης και λήξης…

Έτσι, το στοίχημα του «Μαύρου Δεκέμβρη» στην πραγματικότητα ξεκλειδώνει ένα μεγαλύτερο στοίχημα. Ένα στοίχημα, για όσους το ημερολόγιο της επίθεσης είναι διαρκώς κολλημένο στο σήμερα, στο εδώ και τώρα. Το στοίχημα της δημιουργίας ενός αυτόνομου αναρχικού πόλου για την οργάνωση του αναρχικού αντάρτικου πόλης.

ii) Η μνήμη δεν είναι σκουπίδι…

O «Μαύρος Δεκέμβρης» ήταν ένα ανοικτό κάλεσμα προς όλους, όμως καταγράφτηκε κυρίως, ως σημείο αναφοράς των εξεγερσιακών, των αναρχομηδενιστών, των νέων συντρόφων, των ανένταχτων, των «μπάχαλων» ενάντια στο κράτος (και εν μέρει και ενάντια στην ακινησία του επίσημου «χώρου», ενάντια στην πασιφιστική μεταστροφή του).

Εμείς δεν θα σταθούμε τόσο στο κάλεσμα του «Μαύρου Δεκέμβρη». Κάθε κάλεσμα δράσης είναι μία στιγμή μιας συνολικότερης ιστορίας που προηγήθηκε και ίσως ο επιταχυντής μίας προοπτικής που ακολουθεί.

Δεν θα υπήρχε ο «Μαύρος Δεκέμβρης» αν δεν υπήρχε ο Νοέμβρης, ο Οκτώβρης, ο Σεπτέμβρης… δεν θα υπήρχε το αναρχικό αντάρτικο πόλης αν δεν υπήρχαν οι συγκρουσιακές πορείες, τα οδοφράγματα και οι μολώτοφ, δεν θα υπήρχε η εξέγερση του 2008 αν δεν υπήρχαν οι εμπρηστές και οι καταδρομικές επιθέσεις της τριετίας πριν το ‘08, δεν θα υπάρχει προοπτική αν δεν υπάρχει μνήμη…

Διαχρονικά η αναρχία γεννάει στο εσωτερικό της το αναρχικό της ξεπέρασμα. Γεννάει τις τάσεις (αναρχοατομικισμός, αναρχομηδενισμός, εξεγερσιακή αναρχία κ.α.) με τις πιο κοφτερές γωνίες που διαλέγουν να κινούνται στα άκρα του κινήματος, του «χώρου», της επανάστασης… Άλλοτε τέτοιες τάσεις λειτουργούν ως πυροκροτητής για την αναρχία, ανεβάζοντας τον πήχη της αναρχικής επίθεσης κι άλλοτε κανιβαλίζονται μεταξύ τους μέσα στην έπαρση και την αλαζονεία τους…

Στην Ελλάδα η εμφάνιση αιρετικών τάσεων στο εσωτερικό του χώρου είναι τόσο παλιά όσο κι ο ίδιος… Αιρέσεις που είτε παρήκμασαν και μετεξελίχθηκαν σε κύκλους καλλιτεχνικού διαννοουμενισμού (π.χ. καταστασιακοί), είτε αφομοιώθηκαν και εντάχθηκαν στον επίσημο χώρο… Όλες, όμως, άφησαν το στίγμα τους σε μία ιστορία που ποτέ δεν τελειώνει…

Το 2005 ένας κύκλος ανθρώπων θέτει δημόσια με τον πιο ορατό τρόπο (αφίσες, περιοδικό, συμμετοχή σε συνελεύσεις) το στοίχημα της αναβάθμισης της αναρχικής βίας με σύνθημα «σκέψου επαναστατικά-πράξε επιθετικά». Εμφανίζεται, πλέον, πιο οργανωμένα και με σταθερή δημόσια παρουσία μία εξεγερσιακή τάση που στο στόχαστρό της δεν θέτει απλά το κράτος και την εξουσία αλλά και την συνενοχή της κοινωνικής απάθειας. Παράλληλα, τίθεται δημόσια το ζήτημα της άρνησης εργασίας με αιχμή τις ένοπλες ληστείες τραπεζών… Ουσιαστικά, η τμηματική θεματική της άρνησης εργασίας κλείνει το μάτι και αποτελεί στην πραγματικότητα τον πρόλογο συζητήσεων για την διάχυση του αναρχικού αντάρτικου πόλης. Γέννημα αυτή της διάχυτης κινητικότητας (εμπρησμοί, ληστείες, καταδρομικές επιθέσεις, συνελεύσεις όπως το Συντονιστικό δράσης) ήταν το Γενάρη του 2008 η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς. Η Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς προκύπτει ως η οργανωμένη έκφραση μιας αναρχικής αιρετικής τάσης με σαφή ένοπλο προσανατολισμό και αναφορές στον αναρχοατομικισμό, στον μηδενισμό, στην επανάσταση της καθημερινής ζωής και την κριτική στο σύμπλεγμα κράτους-κοινωνίας. Δεν ήταν, φυσικά, αυτή η τάση που γέννησε την εξέγερση του Δεκέμβρη του 2008. Η εξέγερση δεν έχει πνευματικά δικαιώματα και ιδιοκτησία.

Ήταν, όμως, κυρίως αυτή η τάση που είχε τα αντανακλαστικά, να επιταχύνει μερικά απ’ τα πιο συγκρουσιακά γεγονότα που συνέβησαν τον Δεκέμβρη του 2008, μιας και οι δομές μικρών πυρήνων ήδη λειτουργούσαν με τακτικές συντονισμένων επιθέσεων.

iii) Φτάνοντας στο σήμερα

Οι πρώτες συλλήψεις για την Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς το Σεπτέμβριο του 2009 (υπόθεση Χαλανδρίου) προκάλεσαν μία παλίρροια φόβου. Η πλειοψηφία της αιρετικής τάσης (αναρχομηδενιστές, αναρχοατομικιστές, αντικοινωνιστές, κ.λ.π.) υποκλίθηκε στον πανικό της καταστολής, αφομοιώθηκε στην ασφάλεια του επίσημου χώρου και έμειναν πίσω σαν κουφάρια οι μεγαλόστομες δηλώσεις για «επανάσταση ή θάνατο» να θυμίζουν την προδοσία. Αυτοί που στάθηκαν συνεπείς, ήταν λίγοι σύντροφοι που παρέμειναν αμετανόητοι και θέλησαν να συνεχίσουν ό,τι είχε αρχίσει… Για όλα αυτά όμως έχουν γραφτεί πολλά… Σήμερα, ένα μεγάλο κομμάτι του χώρου συνολικά ζει με το αποτύπωμα της ήττας, του φόβου της καταστολής, της χαμένης ευκαιρίας μίας εξέγερσης που δεν ήρθε ποτέ στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, της εσωστρέφειας, του ανταγωνισμού, των άτυπων ηγεμονισμών. Όμως, η παρακαταθήκη που αφήνεται δεν μπορεί να προσδιοριστεί πότε θα αξιοποιηθεί και σίγουρα τίποτα δεν χάνεται για πάντα.

Τα 2 τελευταία χρόνια μία νέα γενιά της δικής μας τάσης εμφανίζεται μέσα απ’ τα συντρίμμια του παρελθόντος και ιχνηλατεί τη δική της τροχιά.

Μία τάση που συναντιέται όχι τόσο λόγω κοινών πολιτικών αναφορών και χαρακτηριστικών, αλλά λόγω της κοινής επιθυμίας για κάτι διαφορετικό από αυτό που υπάρχει σήμερα στο «χώρο».

Μία τάση που οι χαρακτηρισμοί των επικριτών της – «μηδένια», «μπάχαλοι», «αντικοινωνιστές», «μαύροι» – την εμφανίζουν πιο ομογενοποιημένη από ότι η ίδια είναι…

Στην πραγματικότητα είναι ένα ρεύμα ανθρώπων, που περιλαμβάνει από συνειδητοποιημένους συντρόφους μέχρι «χύμα» κόσμο που μισεί τους μπάτσους και θέλει να τα «χώσει»…

iv) Η σύγκρουση του παλιού με το νέο

Κάθε γέννηση είναι βίαιη. Κάθε νέα τάση που γεννιέται αμφισβητεί και εναντιώνεται απέναντι στην μήτρα της, θέλοντας να κόψει τον ομφάλιο λώρο. Διαχρονικά όλες οι αιρέσεις που γεννήθηκαν μέσα στον αναρχικό χώρο στοχοποίησαν με την πυρακτωμένη κριτική τους τις παλιές δομές του. Αντίστοιχα, η γερουσία του χώρου, αν δεν μπορούσε να αφομοιώσει το νέο, προβάλλοντας το αλάνθαστο της παλαιότητάς της, τότε το πολεμούσε με τον γεροντικό φόβο για αλλαγή. Ιδιαίτερα σήμερα, φαίνεται, πως η γραμμή επικοινωνίας ανάμεσα στο παλιό και στο νέο έχει κοπεί οριστικά… Οι αιτίες είναι πολλές, όμως η ιστορία δεν περιμένει την εσωστρέφειά μας. Αυτό που πλέον επείγει είναι μία νέα πρόταση, ένα σχέδιο για την συνέχεια του αγώνα. Συχνά κάθε νέα τάση ανακαλύπτει τον εαυτό της ετεροκαθοριζόμενη από ό,τι απεχθάνεται απ’ τον επίσημο χώρο. Η κριτική ενάντια στην ακινησία του «χώρου» αρκετές φορές παραγκωνίζει την κριτική ενάντια στην τυρρανία της εξουσίας. Θεωρούμε πως πλέον η εσωτερική κατάσταση του χώρου είναι πιο πολωμένη από ποτέ. Για αυτό είναι η ώρα για το επόμενο βήμα. Η νέα τάση μπορεί να καταργήσει την εσωστρέφεια, να αυτοπροσδιοριστεί και να δημιουργήσει τον δικό της αυτόνομο αναρχικό πολιτικό χώρο.

Η μνήμη είναι βασικό συστατικό αυτής της προσπάθειας. Θυμόμαστε παλιότερες εμπειρίες, όχι για να τις μιμηθούμε, αλλά για να τις ξεπεράσουμε. Το γεγονός ότι η πλειοψηφία της νέας αναρχικής τάσης πάσχει από αλλεργία απέναντι στην οργάνωση, στις διαδικασίες, στις συνελεύσεις, επειδή τις θεωρεί χαρακτηριστικό της γραφειοκρατίας του επίσημου χώρου, είναι σαν να τις παραχωρεί σε αυτόν.

Η οργάνωση, η συνέλευση, οι πολιτικές διαδικασίες δεν έχουν πνευματική ιδιοκτησία. Είναι μέσα αγώνα που χαρακτηρίζονται απ’ τα πολιτικά υποκείμενα που συμμετέχουν σε αυτές… Ο αφορισμός τους και η δήθεν αντισυμβατική στάση του στυλ «δεν με ενδιαφέρουν οι διαδικασίες, εγώ θα κάνω ό,τι γουστάρω…» είναι συντηρητισμός απ’ την ανάποδη και φόβος απέναντι στη συνέπεια και την υπευθυνότητα που χρειάζεται ένας αναρχικός για να συμμετέχει στο αντάρτικο πόλης. Ένα εργαλείο δεν έχει θετική ή αρνητική χροιά, αντίθετα, ο τρόπος που χρησιμοποιείται έχει. Μία συνέλευση είναι γραφειοκρατική όταν τα άτομα που την απαρτίζουν είναι γραφειοκράτες. Όμως, μία συνέλευση μπορεί να είναι ζωντανή διαδικασία συνδιαμόρφωσης, συντονισμού, προωθητικής ανάλυσης, ένα μέσο προσωπικής και συλλογικής εξέλιξης. Ας δημιουργήσουμε, λοιπόν, τις δικές μας διαδικασίες χωρίς γραφειοκρατία, τις δικές μας συνελεύσεις χωρίς φλυαρίες, τις δικές μας οργανώσεις χωρίς αξιώματα… Ας οικοδομήσουμε τις δικές μας υποδομές για την ένοπλη έφοδο ενάντια στην αυτοκρατορία της εξουσίας.

v) Τα 5 σημεία – για μια αυτόνομη αναρχική επιθετική τάση

O αναρχομηδενισμός, ο αναρχοατομικισμός και συνολικά οι πιο επιθετικές αναρχικές αιρέσεις δεν είναι «ατυχήματα» στην ιστορία της αναρχίας, αλλά αντίθετα τα πιο προωθημένα κομμάτια της. Τώρα μπορούν αυτές οι τάσεις να συγκροτήσουν ένα αυτόνομο πολιτικό χώρο.

Έναν χώρο που δεν αναζητάει την απόλυτη συμφωνία σε θεωρητικά ευαγγέλια και καταστατικά ιδεολογικής καθαρότητας. Έναν χώρο που δεν εκβιάζει για μία συγκεντρωτική ταύτιση απόψεων, αλλά αναγνωρίζει την πολιτική συγγένεια των ομάδων και των ατομικοτήτων που συμμετέχουν σε αυτόν και συναντιούνται πάνω σε 5 βασικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον· είμαστε αναρχικοί ανεξαρτήτως των ιδιαίτερων αναφορών μας (μηδενιστές, εξεγερσιακοί, ατομικιστές, κ.λ.π.). Ως αναρχικοί δεν αναγνωρίζουμε, όχι μόνο το κράτος και την εξουσία, αλλά και καμία κεντρική επιτροπή της «επανάστασης», καμία ιδεολογική αυθεντία, καμία ιεραρχική σχέση στο εσωτερικό μας. Οργανωνόμαστε με βάση τον αφορμαλισμό και τον συντονισμό των ομάδων και των ατομικοτήτων πολιτικής συγγένειας.

Δεύτερον· η πολεμική ενάντια στο κράτος και στην εξουσία δεν αφήνει στο απυρόβλητο την κοινωνική συνενοχή της σιωπής, της απάθειας και της εθελοδουλείας. Επιτεθόμαστε με πράξεις στο κράτος των αξιωματούχων και τις δομές του, αλλά παράλληλα θέλουμε με τον λόγο μας να ανατινάξουμε και τις κοινωνικές σχέσεις που κάνουν αποδεκτή και ενίοτε αναπαράγουν την εξουσία στην καθημερινή ζωή.

Τρίτον· στηρίζουμε την αναρχική διεθνή. Οι εχθροπραξίες που προκαλούμε στο εσωτερικό των κρατών που ζούμε, θέλουμε να συνδέονται ως στιγμές ενός συνολικού αναρχικού πολέμου διεθνώς. Ανταλλάσσουμε ιδέες, μοιραζόμαστε εμπειρίες, δημιουργούμε σχέσεις αλληλλεγύης και επιδιώκουμε να συγκροτήσουμε μία αναρχική διεθνή που τα θραύσματα μίας έκρηξης στο Σαντιάγο της Χιλής, να φτάνουν ως την Αθήνα και να πολλαπλασιάζονται…

Τέταρτον· δεν εγκαταλείπουμε τους φυλακισμένους συντρόφους μας. Η επιθετική αλληλεγγύη μας είναι τα αντίποινα για την αιχμαλωσία τους. Αυτό δεν σημαίνει ταύτιση απόψεων μαζί τους. Οι αιχμάλωτοι δεν είναι ιερά εικονίσματα, ούτε λάβαρα του αγώνα, είναι ΟΜΩΣ αυτοί που λείπουν από δίπλα μας… Η συνέπεια όσων φυλακισμένων συντρόφων παραμένουν αμετανόητοι μέσα στις φυλακές και δεν λιγοψυχούν, είναι η σιγουριά ότι ο αγώνας αξίζει…

Πέμπτον· προωθούμε την πολυμορφία της αναρχικής δράσης. Μπορούμε να δημιουργήσουμε τις δικές μας καταλήψεις, τα στέκια, τις πολιτικές διαδικασίες, τις συνελεύσεις, τις ομάδες, τα εκδοτικά εγχειρήματα, τα μέσα αντιπληροφόρησης. Όμως, επειδή συχνά η επίκληση της πολυμορφίας γίνεται το άλλοθι της περιθωριοποίησης των ένοπλων αναρχικών πρακτικών πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως η πολυμορφία δεν αναπαράγει τον εαυτό της.

Οι καταλήψεις, οι αφίσες, οι εκδηλώσεις, οι εκδόσεις, τα μέσα αντιπληροφόρησης που περιχαρακώνονται στα όρια διαφύλαξης των εγχειρημάτων τους, μετατρέπονται απλά σε νησίδες ψευτοελευθερίας χωρίς να απειλούν την εξουσία. Η αυθεντική πολυμορφία του αγώνα, ουσιαστικά, πρέπει να στηρίζει και να προωθεί την ένοπλη αναμέτρηση με το υπάρχον. Είναι η συνάντηση του κινηματικού με τον αντάρτικο τομέα. Είναι το πέρασμα απ’ την θεωρία στην δράση, απ’ το συγκυριακό στο οργανωμένο, απ’ το τυχαίο στο σχέδιο.

Είναι η προπαγάνδα μέσα απ’ την πράξη.

Αυτά τα πέντε σημεία κλειδιά (κάποια έχουν αναφερθεί και παλιότερα σε κείμενα της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς και της FAI – βλέπε «Φωτιά και Μπαρούτι») είναι τα στοιχεία μιας πρότασης που είναι ανοιχτή σε όσους ενδιαφέρονται να συμμετέχουν, να την εμπλουτίσουν, να ασκήσουν κριτική, να την επεξεργαστούν.

Σε καμία περίπτωση δεν αποτελεί μία ιδεολογική περίφραξη, αλλά αντίθετα μία αφορμή για συζήτηση στην πράξη. Στον πυρήνα της πρότασης για την συγκρότηση ενός αυτόνομου χώρου των αιρετικών αναρχικών τάσεων, βρίσκεται η συνείδηση.

Το πρώτο συλλογικό εγχείρημα που δοκιμάζεται η συνείδηση στην πράξη, είναι η αναρχική ομάδα. Στα πλαίσια της προώθησης αυτής της συζήτησης θα παραθέτουμε δημόσια στους επόμενους μήνες μία σειρά από προσωπικά κείμενα κάποιων φυλακισμένων συντρόφων της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς (Όλγα Οικονομίδου, Γιώργος Πολύδωρος, Χρήστος και Γεράσιμος Τσάκαλος).

Οι εμπειρίες, τα βιώματα, οι προβληματισμοί και η προοπτική του εγχειρήματος μιας αναρχικής ομάδας μέσα από προσωπικές αφηγήσεις δεν αποτελούν οδηγίες χρήσης για τις ένοπλες πρακτικές, σίγουρα όμως έχουν να συνεισφέρουν στην συζήτηση για το αντάρτικο πόλης και την προώθησή του. Άλλωστε το βίωμα δεν μεταφέρεται. Για αυτό το στοίχημα είναι να περάσουμε από την θεωρία στην πράξη.

Ως έναρξη αυτής της συζήτησης θα δημοσιοποιήσουμε σε λίγες μέρες την μπροσούρα του συντρόφου της Συνωμοσίας Πυρήνων της Φωτιάς Γεράσιμου Τσάκαλου «Ατομικότητες και Αναρχικές Ομάδες» η οποία θα κυκλοφορήσει σύντομα σε έντυπη μορφή… Απ’ την ανάγνωση… στην συνενοχή…

Συνωμοσία Πυρήνων της Φωτιάς – Πυρήνας Αντάρτικου Πόλης
Άτυπη Αναρχική Ομοσπονδία (F.A.I.)

ΤΗΛ. ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ ΜΕ ΑΣΘΕΝΗ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟ

break the chains

28/12/2015 στις 18:00 πραγματοποιήθηκε τηλεφωνική επικοινωνία με κρατούμενο ασθενή από το κολαστήριο του Κορυδαλλού στα πλαίσια της εκπομπής “Κραυγές από τα κελιά”

Τηλ. επικοινωνια με κρατουμενο

Ηχητικό αρχείο από την τηλεφωνική επικοινωνία με τον σύντροφο Θοδωρή Σίψα.

sipsas105

Ακούστε το από την “φόρμα” από κάτω ή κατεβάστε από εδώ

 

15/12/2015 στις 19:00 τηλεφωνική επικοινωνία με τον σύντροφο Θοδωρή Σίψα

sipsas105

15/12/2015 στις 19:00 τηλεφωνική επικοινωνία με τον σύντροφο Θοδωρή Σίψα στον ☠105FM☠

Η σκευωρία δεν θα περάσει!

 

Παραμονή πρωτοχρονιάς: Παγκόσμια ημέρα δράσεων αλληλεγγύης συγγενών και φίλων πολιτικών κρατουμένων

sygeneis-filoi

ΔΙΕΘΝΕΣ ΚΑΛΕΣΜΑ ΓΙΑ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΔΡΑΣΕΩΝ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
ΤΩΝ ΣΥΓΓΕΝΩΝ ΚΑΙ ΦΙΛΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΩΝ

Εμείς που βιώνουμε την εμπειρία της αιχμαλωσίας των παιδιών μας, των συζύγων μας, των αδελφών μας, των φίλων μας.

Εμείς που ακούσαμε τις εξοντωτικές ποινές δεκάδων ετών φυλάκισης των τρομοδικείων του κράτους των εκμεταλλευτών.

Εμείς που σταθήκαμε όρθιοι και με αξιοπρέπεια δίπλα στους αιχμαλώτους – αγωνιστές της ελευθερίας, συγγενείς και φίλους μας.

Ήρθε η ώρα να υψώσουμε τη δική μας φωνή. Να προβάλουμε τη δική μας αλήθεια.

Προσκαλούμε και προτείνουμε μια Παγκόσμια Ημέρα δράσης αλληλεγγύης των συγγενών και φίλων πολιτικών κρατουμένων.

Από την Ελλάδα, την Ιταλία, την Ισπανία μέχρι τη Χιλή και το Μεξικό και σε όλη τη γη.

Ας βροντοφωνάξουμε όλοι μαζί:
ΟΙ ΠΟΛΙΤΙΚΟΙ ΚΡΑΤΟΥΜΕΝΟΙ – ΟΙ ΦΥΛΑΚΙΣΜΕΝΟΙ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ ΤΗΣ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΜΟΝΟΙ ΤΟΥΣ.

Είμαστε και θα εξακολουθήσουμε να είμαστε δίπλα τους. Απέναντι στη βαρβαρότητα των τρομονόμων των φασιστικών και δημοκρατικών κυβερνήσεων της αυτοκρατορίας του πλούτου, θα συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε.

Προτείνουμε την 31 Δεκεμβρίου ως ημέρα παγκόσμιας δράσης των συγγενών των πολιτικών κρατουμένων.

Με πρωτοβουλίες εκδηλώσεων-παρεμβάσεων, στις φυλακές, στα δικαστήρια, στα υπουργεία και σε κάθε κέντρο εξουσίας.

Για την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και την ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ.

Μέχρι το γκρέμισμα κάθε φυλακής
Συνεχίζουμε να αντιστεκόμαστε.

Συγγενείς-φίλοι κρατουμένων και διωκόμενων αγωνιστών | Ελλάδα
sygeneis-filoi@espiv.net

ΠΗΓΗ

ΗΠΑ: Κείμενο του μακροχρόνια αναρχικού αιχμαλώτου Σων Σουέιν για τον Μαύρο Δεκέμβρη

Black-December-2015

Μαύρος Δεκέμβρης

Μαύρος Δεκέμβρης έρχεται, και πάνω στην ώρα. Έχουμε κουβεντιάσει ενδελεχώς τις θεωρίες μας κι έχουμε αναλύσει την πραγματικότητά μας, ξέρουμε τι είδους μέλλον θέλουμε και τι θα χρειαστεί να ξεσκίσουμε για να το καταφέρουμε. Ο χρόνος για να το φιλοσοφήσουμε και να το παρλάρουμε έχει λήξει, κι αντιμετωπίζουμε την αναπόφευκτη στιγμή της σύγκρουσης με τις δυνάμεις του ελέγχου, της συμμόρφωσης και καθυπόταξης.

Άμα το καλοσκεφτούμε, ο Δεκέμβρης είναι η ιδανική αφετηρία, τουλάχιστον εδώ, στις ΗΠΑ. Είναι ο σκοτεινότερος μήνας του έτους, με τις περισσότερες ώρες χωρίς το φως της μέρας προκειμένου να πραγματωθούν πράξεις αντίστασης και ανταρσίας. Ύστερα, έχει τόσο κρύο, που άνετα φοριούνται μπαλακλάβες. Έτσι, ένας εξεγερμένος/μια εξεγερμένη που πάει να χτυπήσει ένα κατάστημα της αλυσίδας Walmart ή ένα περιπολικό ή το σπίτι ενός φασίστα διοικητή δεν κάνει τόσο μπαμ όσο θα έκανε, ας πούμε, τον Ιούλη ή τον Αύγουστο φέροντας τον ίδιο εξοπλισμό.

Έχοντας διαβάσει τις προτάσεις του Μαύρου Δεκέμβρη, θα ήθελα ν’ απευθυνθώ σε όσους/ες είναι, μέχρι στιγμής, παραλυμένοι από φόβο και σκεπτικισμό, όσους/ες ακόμα δεν πιστεύουν ότι μπορούμε ν’ αναλάβουμε ριζοσπαστικές, μαχητικές ενέργειες ενάντια στον κοινό εχθρό, όσους/ες θαρρούνε πως η πολιτική βία, ακόμα κι αυτή που γίνεται με πάσα μυστικότητα, δεν έχει καμιά ελπίδα, κι ότι είναι εντάξει να «παίζουμε» τους/ις αναρχικούς/ές μα είναι απερίσκεπτο να κάνουμε πράξη τα όσα λέμε αντί μονάχα να μιλάμε. Θέλω ν’ αποκριθώ σε αυτού του είδους τον φαταλισμό, αλλά επί της παρούσης δεν έχω τρόπο να επικοινωνήσω με τον έξω κόσμο επειδή το FBI, πιθανότατα κι η NSA, μαζί μ’ ένα εξαπλωνόμενο φυλακο-βιομηχανικό σύμπλεγμα αφιερώνουν υπέρογκους πόρους και καταβάλλουν τεράστια προσπάθεια για να φιμώσουν την κάθε μου λέξη. Δηλαδή, για να το κάνουμε λιανά, εσείς τώρα δεν διαβάζετε αυτό το κείμενο, κι εγώ δεν είμαι σε θέση να αποκριθώ στον φαταλισμό σας.

Βλέπετε με τι αδέξιους παλιάτσους έχουμε να κάνουμε;

Η δουλειά που ’χουμε να κάνουμε για την πραγμάτωση του Μαύρου Δεκέμβρη είναι να καταστήσουμε το μεγαλύτερο μέρος του συστήματος καταπίεσης δυσκίνητο και δύσκολα ελέγξιμο, να το αποσταθεροποιήσουμε έτσι ώστε να καταρρεύσει πάνω στα θεμέλιά του απ’ το δικό του ασήκωτο βάρος. Τρομαχτικό; Όχι και τόσο. Γκρεμίζουμε μονάχα τον στρεβλωτισμό τους [swivelization, στη θέση της λέξης civilization/πολιτισμός].

Κοιτάξτε, δεν εφορμούμε ολομέτωπα, πρόσωπο με πρόσωπο, σαν συντεταγμένοι στρατιώτες. Και δεν επιχειρούμε να τα σωριάσουμε όλα με τη μία, λες κι υπάρχει κάποιος μαγικός, μοναδικός στόχος για να πετύχουμε κάτι τέτοιο. Όχι – απλώς πηγαίνουμε όπου δεν είναι μπαστακωμένοι να φυλάνε, και καταστρέφουμε ό,τι μπορούμε, και την κάνουμε. Ενεργοποιούμε τους γνώριμους συναγερμούς φωτιάς εκεί όπου δεν παίζει κάμερα. Το γεγονός είναι πως οι διαχειριστές του μάτριξ δεν μπορούν να βάλουνε μια κάμερα ή έναν μπάτσο να επιτηρεί τα πάντα και τους πάντες.

Σε επίπεδο ατομικό ή μιας μικρής ομάδας, η ιδέα δεν είναι να διαλύσουμε ολάκερο το σύστημα από μόνοι/ες μας. Αργά και σταθερά κερδίζεται ένας αγώνας δρόμου, σωστά; Γι’ αυτό, παίρνουμε όσα το σύστημα είναι ουσιαστικά πρόθυμο να παραδώσει. Η ιδέα για καθέναν/καθεμιά από μας είναι να κάνουμε τις πράξεις ανταρσίας μας να υπερτερούν των καθημερινών μας πράξεων καταναγκαστικής συνενοχής. Δηλαδή, αν η καθημερινή μας συνεισφορά σε αυτό το αχανές στρατόπεδο συγκέντρωσης μέσω καταναγκαστικής εργασίας και εμπορίου είναι «x», με ό,τι κι αν το «x» αντιπροσωπεύει, τότε πρέπει να προκαλούμε τόση διατάραξη της όλης διαδικασίας τις ώρες που ’χει πέσει ο ήλιος, με καλυμμένα πρόσωπα, ώστε να βγάζει «x+1». Η μόνη ευθύνη που στ’ αλήθεια έχουμε είναι να μετατρέψουμε τη σούμα σε απώλεια για το μεγαλύτερο μέρος των συστημάτων που μας εκμεταλλεύονται και μας υποβάλλουν σε ανελευθερία.

Αυτό που προσπαθώ να πω είναι ότι καθεμιά/καθένας από μας δε χρειάζεται να διεξάγει επιχειρήσεις μεγάλης κλίμακας. Αν καθένας/καθεμία ανεξαιρέτως δεσμευτεί ότι θα προβεί σε εκατομμύρια μικρές πράξεις σαμποτάζ σε βάθος χρόνου, το παροιμιώδες τράβηγμα του μοχλού για τους συναγερμούς φωτιάς, ο αθροιστικός αντίκτυπος σε πολύ σύντομο χρονικό διάστημα θα κάνει μπαμ, γεμίζοντάς μας με ατόφια ικανοποίηση.

Επειδή υπάρχουν κι όλα εκείνα τ’ άτομα που δεν έχουν παραλύσει, κι ανυπομονούν για τον Μαύρο Δεκέμβρη με μεγάλο ενθουσιασμό, θα ήθελα να υπενθυμίσω σε όσες/ους διαβάζουν αυτές τις αράδες ότι μπορείτε μάλλον εύκολα να βρείτε στο διαδίκτυο τις τράπεζες που έχουν κατασχέσει εκατομμύρια σπίτια τα οποία εξακολουθούν να μένουν άδεια, και σχεδιάζουνε να τα μεταπωλήσουν. Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι ο εμπρησμός είναι το λιγότερο εξιχνιασμένο έγκλημα στις Ηνωμένες Πολιτείες, και ότι η βενζίνη είναι στ’ αλήθεια φθηνή, και τα σπίρτα είναι τζάμπα.

Θα ήθελα επίσης να επισημάνω ότι μπορεί κανείς ν’ ακολουθήσει μέχρι το σπίτι τους την ώρα που γυρνάνε απ’ τη δουλειά τα μεμονωμένα άτομα που κάνουνε κουμάντο και δολοφονούν το μέλλον. Όταν τυπάδες που βρίσκονται στην κορυφή της ιεραρχικής τροφικής αλυσίδας καθίστανται προσωπικά υπόλογοι και καλούνται να πληρώσουν για τα εγκλήματά τους, και ξαφνικά βρίσκονται να κοιμούνται σε αντίσκηνα και να πηγαίνουν με ποδήλατο στις δουλειές τους, μιας και σιγοκαίνε ακόμα όλα όσα κατέχουν, αυτό τους τσακίζει το ηθικό. Ενσταλάζει γερούς ενδοιασμούς και σ’ άλλους κουμανταδόρους κι ανερχόμενους στην ιεραρχία τ’ ότι το γωνιακό γραφείο με το παράθυρο ίσως τους κοστίσει πάρα πολύ ακριβά.

Δικαστές, εισαγγελείς, πράκτορες του FBI, ρατσιστές μπάτσοι, κάθε λογής εκτελεστικά στελέχη – όλοι τους κάπως πρέπει να φτάσουν στα σπίτια τους αυτές τις σκοτεινές νύχτες του Δεκέμβρη. Βέβαια, υπάρχουν και μεριές όπως το blastblog.noblogs.org όπου έχουν ήδη αναρτηθεί σχετικές πληροφορίες, αν τυχόν προτιμάτε να μπείτε κατευθείαν στο ψητό, για καλή και νοικοκυρεμένη οικογενειακή ψυχαγωγία.

Παρ’ ότι προβάλλεται σαν να ’ναι άτρωτο, το μεγαλύτερο μέρος του καθεστώτος ελέγχου που χρειάζεται να σωριάσουμε είναι στην πραγματικότητα ένα κουβάρι που ξετυλίγεται αδιάκοπα, υπερεξαρτημένο από πάρα πολλά εξαπλωνόμενα συστήματα τα οποία μένουν αφύλακτα για μίλια (ένα φορτίο ίσαμε νταλίκα με παπούτσια πεταμένα από αερογέφυρα μπορεί να εμποδίσει για ώρες την είσοδο εργατικού δυναμικού σε κάποια πόλη), κι η εξουσία είναι υπερσυγκεντρωμένη στα χέρια των λίγων (οι οποίοι πρέπει να προστατεύονται μην πάθουν κάτι απ’ τους πολλούς), ωστόσο δεν υπάρχουν αρκετοί φύλακες για να βάλουν φύλακες στους φύλακες, ή να βάλουν φύλακες στους φύλακες των φυλάκων, κι ακόμη και αν υπήρχαν, όλοι κάποια στιγμή έχουν να πάνε σπίτι τους.

Μιλάμε για τα τρωτά σημεία εδώ πέρα. Πολύ σοβαρά σημεία. Ας σπάσουμε λοιπόν την παράλυση κι ας αρχίσουμε να ζούμε την αντίστασή μας, έστω και σε μικρή κλίμακα, με βήματα μωρού, και να χτίζουμε, όσο κυλούν αυτές οι σκοτεινές νύχτες του Δεκέμβρη, ώσπου να βρεθούμε εν μέσω ενός Μαύρου Γενάρη ή ενός Μαύρου Φλεβάρη, και τότε πια η αστυνομία θα περιπολεί μ’ εκείνα τα στρατιωτικά οχήματα όπως είδαμε να συμβαίνει στο Φέργκιουσον.

Καλή φάση. Ώσπου να μπει Μαύρος Μάης, θα τα χρειαστούμε κι αυτά. Θα χρειαστεί να υπερασπιστούμε τις ένοπλες συγκλίσεις τις οποίες προμαντεύει η Αόρατη Επιτροπή, και θα εξελίξουμε το Οκιουπάι σε Σοκιουπάι [την κατάληψη δημόσιων χώρων σε πρόκληση αναταραχών].

Αρχίζει μ’ έναν γνώριμο συναγερμό φωτιάς. Θέλει ελάχιστη πίεση για να τραβηχτεί ο μοχλός.

Το μέλλον μάς ανήκει.

Τώρα ξεκινάει.

Αν συμμετέχετε στον Μαύρο Δεκέμβρη, εσείς ΕΙΣΤΕ η αντίσταση…

[Ο αναρχικός Σων Σουέιν είναι έγκλειστος σε φυλακές του Οχάιο από το 1991 για ανθρωποκτονία που διέπραξε σε αυτοάμυνα. Από τον Γενάρη του 2014 συνεισφέρει στην αναρχική εκπομπή The Final Straw, που μεταδίδεται από τον ραδιοφωνικό σταθμό AshevilleFM. Μπορείτε να ακούσετε τις ηχογραφήσεις εδώ. Τους τελευταίους μήνες ο Σων βρίσκεται –άλλοτε ατύπως κι άλλοτε επισήμως– σε καθεστώς απαγόρευσης επικοινωνίας μέσω τηλεφωνικών κλήσεων, πρόσβασης σε email, βίντεο, ηχητικών εγγραφών ή έντυπων μέσων, και σπάει την απομόνωση κυρίως μέσω ταχυδρομείου, αλλά ακόμη κι η συμβατική του αλληλογραφία παρακωλύεται. Γραπτά του κι ενημερώσεις, στ’ αγγλικά, υπάρχουν στη σελίδα seanswain.org.]

πηγή

Ελληνικές φυλακές: Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του στεκιού Άτακτον στην Πάτρα (7/12/2015)

Τοποθέτηση του Νίκου Μαζιώτη σε εκδήλωση του Αναρχικού-Αντιεξουσιαστικού Στεκιού Άτακτον στην Πάτρα για τις δίκες του Επαναστατικού Αγώνα:

Χαιρετίζω τις συντρόφισσες και τους συντρόφους. Η ομιλία μου θα είναι ένα είδος ιστορικής ανασκόπησης.

Ο Επαναστατικός Αγώνας είναι μια ένοπλη αναρχική οργάνωση. Είναι μία οργάνωση ένοπλης προπαγάνδας ή αγκιτάτσιας που προπαγανδίζει μέσω των στοχευμένων ενεργειών της την κοινωνική επανάσταση, την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους και την αντικατάστασή του από μια αταξική ακρατική κοινωνία.

Το 2003, όταν ξεκίνησε τη δράση της η οργάνωση, ήταν μια εποχή που ο νεοφιλελευθερισμός επέλαυνε ανεμπόδιστα, ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» μαινόταν από το 2001, ο καπιταλισμός και η οικονομία της αγοράς θριάμβευαν, το σύστημα φάνταζε ανίκητο, επικρατούσε μια φαινομενική ευημερία.

Το καθεστώς του «αν-ύπαρκτου σοσιαλισμού» είχε καταρρεύσει για πάνω από μια δεκαετία, οι επαναστατικές ένοπλες οργανώσεις στη Δ. Ευρώπη είχαν παρακμάσει ή είχαν εξαρθρωθεί από τα τέλη της δεκαετίας του ’80, δεν υπήρχε οποιοδήποτε αντίπαλο δέος στο σύστημα, η Δύση με αιχμή του δόρατος τον ιμπεριαλισμό των ΗΠΑ έμοιαζε αλώβητη.

Στην Ελλάδα, οι πολιτικοοικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που συντελούνταν στην Ευρώπη ήρθαν ως συνήθως με κάποια καθυστέρηση.

Οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιήθηκαν την οκταετία 1996-2004 επί κυβερνήσεως Σημίτη, η ελληνική οικονομία το 1999 μέσω του «σκανδάλου» του χρηματιστηρίου πέρασε στον έλεγχο των διεθνών αγορών και της νέας υπερεθνικής οικονομικής ελίτ που αναδύθηκε μετά την πτώση του ανατολικού μπλοκ, ενώ το 2002-2003 είχαμε την εξάρθρωση της 17 Νοέμβρη και τις συλλήψεις για τον ΕΛΑ λίγο πριν την διοργάνωση της μεγάλης καπιταλιστικής φιέστας των ολυμπιακών αγώνων του 2004.

Σε μια εποχή λοιπόν που το σύστημα φάνταζε παντοδύναμο, όταν υπήρχε η νεοφιλελεύθερη συναίνεση, όταν η καπιταλιστική οικονομία αναπτυσσόταν και η παγκοσμιοποίηση βρισκόταν σε έξαρση, όταν η επαναστατική αριστερά είχε καταρρεύσει και στην Ελλάδα αυτό έγινε με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, το 2002-2003 με την 17Ν και τον ΕΛΑ λόγω της στάσης των περισσοτέρων από τους συλληφθέντες, με την συνεργασία και τις αποκηρύξεις, όταν η έννοια της επανάστασης είχε εξοβελιστεί και λοιδορηθεί όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς, ο Επαναστατικός Αγώνας πήρε τη σκυτάλη και το νήμα του αγώνα και όχι μόνο του ένοπλου αγώνα και με τη δράση του διακήρυξε ότι τίποτα δεν τελείωσε, ότι ο επαναστατικός αγώνας συνεχίζεται, ο αγώνας για την ανατροπή του κεφαλαίου και του κράτους συνεχίζεται μέσα σε νέες, διαφορετικές και πιο δύσκολες συνθήκες.

Σε αντίθεση με τον εναλλακτισμό και την ηττοπάθεια που επικρατούσαν ως ένα μεγάλο βαθμό στα κινήματα στην Ευρώπη που ήταν φυσικό επακόλουθο της ήττας των παλιών επαναστατικών κινημάτων των δεκαετιών του 1970 και ’80 και του δυτικοευρωπαϊκού αντάρτικου και σε αντίθεση με την επικρατούσα πεποίθηση των πιο «προωθημένων» κομματιών του ελληνικού α/α χώρου που μιλούσαν εκείνη την εποχή για εξέγερση, ο Επαναστατικός Αγώνας το 2003-2004 έθεσε το ζήτημα της επανάστασης ξανά.

Ακριβώς γιατί θέσαμε το ζήτημα της επανάστασης, γι’ αυτό το όνομά μας, η ταυτότητα της ένοπλης συλλογικότητάς μας είναι Επαναστατικός Αγώνας.

Η επανάσταση προϋποθέτει πέραν των άλλων μορφών δράσης απαραίτητα και τον ένοπλο αγώνα στη σύγκρουση με την κεντρική εξουσία. Η επανάσταση είναι στην ουσία εμφύλιος πόλεμος και προϋποθέτει την ένοπλη αναμέτρηση με το καθεστώς.

Ο Επαναστατικός Αγώνας με τα δικά του αναλυτικά και ερμηνευτικά εργαλεία από αναρχική και αντιεξουσιαστική σκοπιά, ανέλυσε πιστεύω την εποχή μας αρκετά εύστοχα, την εποχή της έξαρσης της παγκοσμιοποίησης των αρχών και των μέσων της δεκαετίας του 2000, όταν ο πόλεμος κατά της «τρομοκρατίας» είχε κηρυχτεί, όταν οι νεοφιλελεύθερες μεταρρυθμίσεις σταθεροποιούνταν, όταν η δικτατορία των αγορών επεκτεινόταν αλλά και όταν εμφανίστηκε η παγκόσμια καπιταλιστική κρίση από το 2008 και μετά, όταν αρχικά ήταν κρίση του χρηματοπιστωτικού τομέα, δηλαδή των τραπεζών και εξελίχτηκε σε κρίση χρέους, ιδιαίτερα επώδυνη για χώρες με υψηλό χρέος όπως η Ελλάδα και αποτέλεσε την αφορμή για μια πρωτοφανή επίθεση που ενορχηστρώθηκε από τους υπερεθνικούς οργανισμούς, ΔΝΤ, ΕΚΤ και ΕΕ.

Ο Επαναστατικός Αγώνας πέρα από τις στοχευμένες ενέργειες εναντίον δομών της οικονομικής και πολιτικής εξουσίας, διάβασε καλά την εποχή μας και έπεσε μέσα σε πολλές από τις προβλέψεις του.

Το 2005 όταν επιτέθηκε στα υπουργεία Απασχόλησης και Οικονομίας, σε μια εποχή που το καθεστώς κόμπαζε για την «ισχυρή Ελλάδα» και την «ισχυρή ελληνική οικονομία», ο Επαναστατικός Αγώνας στις προκηρύξεις για αυτές τις επιθέσεις αναφερόταν στο ήδη τεράστιο ελληνικό δημόσιο χρέος που έχει δημιουργηθεί από την αμέριστη οικονομική στήριξη του ελληνικού κράτους προς το κεφάλαιο, μεμφόταν τον μύθο της «ισχυρής ελληνικής οικονομίας» προστατευμένης στην ζώνη του ευρώ και υποστήριξε ότι αν ξεσπούσε οικονομική κρίση, η Ελλάδα λόγω του υπέρογκου χρέους της θα βρεθεί σε πολύ δύσκολη θέση, πράγμα που επιβεβαιώθηκε λίγα χρόνια αργότερα όταν ξέσπασε η κρίση και φάνηκαν οι συνέπειες στη χώρα.

Το 2009, όταν ο Επαναστατικός Αγώνας επιτέθηκε στους αστυνομικούς των ΜΑΤ ως απάντηση για την δολοφονία Γρηγορόπουλου και όταν ξεκίνησε να εφαρμόζει μια στρατηγική χτυπημάτων με αφορμή την κρίση, με τις επιθέσεις σε Citibank, Eurobank και Χρηματιστήριο, μία στρατηγική που αποσκοπεί να χτυπηθούν στόχοι, δομές, μηχανισμοί ή και πρόσωπα που είναι υπεύθυνοι για την κρίση και υπεύθυνοι για την αντιλαϊκή επίθεση που άρχισε να εφαρμόζεται, η οργάνωση ακριβώς λίγο μετά την εξέγερση του Δεκεμβρίου του 2008, μιλούσε στις προκηρύξεις της για την μεγάλη ευκαιρία που παρουσιάζεται για μια επανάσταση στην Ελλάδα, αφού λόγω των πολιτικών που θα εφαρμόζονταν από την εξουσία, το πολιτικοοικονομικό σύστημα θα απαξιωνόταν και θα απονομιμοποιούνταν στα μάτια της κοινωνικής πλειοψηφίας, πράγμα που επιβεβαιώθηκε την διετία 2010-2012 όταν είχε ψηφιστεί το Α’ Μνημόνιο.

Με την εμφάνιση της κρίσης και τις συνέπειες που ακολούθησαν, η νεοφιλελεύθερη συναίνεση που υπήρχε στα χρόνια της δεκαετίας του 1990 και στα πρώτα χρόνια της δεκαετίας του 2000, κατέρρευσε ολοκληρωτικά.

Στην προκήρυξη με την οποία ο Επαναστατικός Αγώνας είχε αναλάβει την ευθύνη για την επίθεση στο Χρηματιστήριο στις 2 Σεπτεμβρίου 2009, την ίδια μέρα που είχε προκηρύξει πρόωρα εκλογές η τότε κυβέρνηση Καραμανλή και φαινόταν η πιθανότητα ανάληψης της εξουσίας από το ΠΑΣΟΚ, η οργάνωση προβλέποντας τις κοινωνικές εκρήξεις λόγω της κρίσης, ισχυρίστηκε ότι το ΠΑΣΟΚ θα επιβάλλει τις επιταγές της δημοσιονομικής προσαρμογής που υπαγόρευαν τα επιτελεία της υπερεθνικής ελίτ (Βρυξέλλες, ΔΝΤ).

Στην τελευταία προκήρυξη πριν τις συλλήψεις του 2010, τον Νοέμβρη του 2009, ο Επαναστατικός Αγώνας έλεγε για την κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, που μόλις είχε αναρριχηθεί στην εξουσία, ότι, «με το σύνθημα να σώσουμε τη χώρα από τη χρεοκοπία, ο Παπανδρέου θα εξαπολύσει την μεγαλύτερη μεταπολεμικά ταξική και κοινωνική επίθεση, έτσι όπως είχε σχεδιαστεί από την Ευρωπαϊκή Ένωση και επιβάλλεται από τα όργανά της με το καθεστώς της ασφυκτικής δημοσιονομικής επιτήρησης. Η σημερινή κυβέρνηση (για την τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ εννοούσαμε) θα είναι η πρώτη που θα χρεοκοπήσει πολιτικά σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα, ενώ τα πελατειακής φύσης κοινωνικά στηρίγματα που διατηρεί –σ’ αυτά συμπεριλαμβάνονται και οι ελεγχόμενες από το ΠΑΣΟΚ συνδικαλιστικές ηγεσίες– δεν θα τη βοηθήσουν να διατηρήσει την κοινωνική νομιμοποίησή της».

Ουσιαστικά τότε προβλέπαμε τις πολιτικές που θα επέβαλλαν τα μνημόνια και ότι η τότε κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ θα κατέρρεε πολύ σύντομα ακριβώς λόγω της εφαρμογής αυτών των πολιτικών που θα προκαλούσαν κοινωνικές εκρήξεις, κάτι που επιβεβαιώθηκε την διετία του 2010-2012 με τις μεγάλες κινητοποιήσεις, τις ταραχές και την πολιορκία του κοινοβουλίου από χιλιάδες λαού.

Επίσης, στις προκηρύξεις μας του 2009 με τις οποίες είχαμε αναλάβει την ευθύνη για τις επιθέσεις στη Citibank, τη Eurobank και το Χρηματιστήριο, όχι μόνο μιλούσαμε για την ευκαιρία της επανάστασης στην Ελλάδα, μιλούσαμε για την ανάγκη δημιουργίας ενός επαναστατικού κινήματος, ενός πολιτικοστρατιωτικού φορέα που θα είχε ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις και θα έχει ως στόχο την ένοπλη αναμέτρηση με το καθεστώς για να το ανατρέψει.

Μιλήσαμε για τις ιστορικές ευθύνες του α/α χώρου στο να συγκροτηθεί πολιτικά και να οργανωθεί προς αυτή τη κατεύθυνση.

Αυτό ήταν κάτι που εξακολουθούσαμε να το λέμε μέσα από τα κείμενά μας, μετά τις συλλήψεις μας μέσα από τη φυλακή όταν ήμασταν προφυλακισμένοι το 2010-2011, για τον ρόλο δηλαδή που θα έπρεπε να παίξει ο α/α χώρος.

Δυστυχώς όμως ο α/α χώρος δεν στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων.

Όταν συλληφθήκαμε τον Απρίλιο του 2010, αναλάβαμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στον Επαναστατικό Αγώνα.

Αυτή είναι η μοναδική αξιοπρεπής πολιτική στάση που θα μπορούσαμε να έχουμε ως αγωνιστές. Αυτή η στάση για μας ήταν μονόδρομος για να υπερασπίσουμε την ίδια μας την ιστορία και τον σύντροφο Λάμπρο Φούντα, που σκοτώθηκε στη Δάφνη στις 10 Μαρτίου του 2010 σε ένοπλη συμπλοκή με αστυνομικούς σε απόπειρα απαλλοτρίωσης αυτοκινήτου που θα χρησιμοποιούσε η οργάνωση σε βομβιστική επίθεση.

Φυσική συνέπεια της στάσης μας να αναλάβουμε την πολιτική ευθύνη της συμμετοχής μας στον Επαναστατικό Αγώνα ήταν και η στάση που κρατήσαμε στη δίκη μας που άρχισε τον Οκτώβριο του 2011 όταν αποφυλακιστήκαμε λόγω της παρέλευσης του δεκαοκτάμηνου.

Χρησιμοποιήσαμε το δικαστήριο ως ένα πολιτικό βήμα υπεράσπισης του Επαναστατικού Αγώνα, του ένοπλου αγώνα και της επανάστασης, υπερασπίσαμε –η συντρόφισσα Ρούπα και εγώ– όλες τις ενέργειες της οργάνωσης από το 2003 ως το 2010 και όλα αυτά μέσα στα ιστορικά πλαίσια της εποχής μας από το 2003 και μετά, την εποχή ξεσπάσματος της κρίσης και του μνημονίου που ψηφίστηκε τον Μάιο του 2010.

Μέχρι τον Ιούνιο του 2012, η συντρόφισσα Ρούπα και εγώ τοποθετηθήκαμε πολιτικά στο δικαστήριο για όλες τις ενέργειες του Επαναστατικού Αγώνα.

Ακολούθως, εκμεταλλευόμενοι το γεγονός ότι είχαμε αποφυλακιστεί λόγω παρέλευσης του δεκαοκτάμηνου, σπάσαμε τους περιοριστικούς όρους και περάσαμε στην παρανομία για να συνεχίσουμε τον ένοπλο αγώνα και να επαναδραστηριοποιήσουμε τον Επαναστατικό Αγώνα μέσα στις νέες συνθήκες που είχαν διαμορφωθεί από την ψήφιση του μνημονίου το 2010.

Να σημειώσω εδώ ότι η πρώτη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα ήταν μια ιστορική πολιτική δίκη στα χρονικά των πολιτικών δικών όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά και διεθνώς λόγω του χαρακτήρα που η συντρόφισσα Ρούπα και εγώ της προσδώσαμε με το σύνολο των πολιτικών τοποθετήσεών μας μέχρι του σημείου που βγήκαμε στην παρανομία, και λόγω της πολιτικής κατάθεσης συντροφισσών και συντρόφων από την Ευρώπη, κάποιοι εκ των οποίων ήταν μέλη οργανώσεων αντάρτικου όπως στη RAF και στους Μαχόμενους Κομμουνιστικούς Πυρήνες.

Επίσης κατέθεσαν ως πολιτικοί μάρτυρες υπεράσπισης μία συντρόφισσα αναρχική από Αγγλία και ένας σύντροφος αναρχικός από Ισπανία όπως επίσης και σύντροφοι που συμμετείχαν στο ελληνικό αντάρτικο πόλης, στον ΕΛΑ και στην 17Ν, αλλά και συντρόφισσες-οι από τον α/α χώρο.

Γενικότερα ήταν μια πολιτική δίκη-ορόσημο στην ιστορία και είχε διεθνιστικό χαρακτήρα με την πολιτική κατάθεση συντροφισσών και συντρόφων από την Ευρώπη που είχαν ανταποκριθεί θετικά στο διεθνές κάλεσμα αλληλεγγύης που είχαμε απευθύνει όταν ήμασταν κρατούμενοι τον Δεκέμβριο του 2010.

Η δίκη όπως είναι γνωστό τελείωσε στις 3 Απρίλιου του 2013 όπου η συντρόφισσα Ρούπα και εγώ καταδικαστήκαμε ερήμην αφού ήμασταν στην παρανομία σε 50 χρόνια κάθειρξη ενώ τον Ιανουάριο του 2014 επικηρυχτήκαμε από το ελληνικό κράτος με 1 εκατομμύριο ευρώ έκαστος. Πρόσφατα επίσης να υπενθυμίσω, την άνοιξη του 2015 το State Department με έβαλε στη λίστα «διεθνών τρομοκρατών».

Στα πλαίσια λοιπόν της επιλογής μας να συνεχίσουμε τη δράση ως Επαναστατικός Αγώνας έγινε η επίθεση στις 10 Απριλίου 2014 με αυτοκίνητο-βόμβα με 75 κιλά εκρηκτικά στο κτήριο της Διεύθυνσης Εποπτείας της Τράπεζας της Ελλάδος στο Σύνταγμα όπου στεγαζόταν και το γραφείο του τότε μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Η ενέργεια αυτή αφιερώθηκε στον σύντροφο Λάμπρο Φούντα, που σκοτώθηκε στη συμπλοκή της Δάφνης το 2010, γι’ αυτό και είχε την υπογραφή Επαναστατικός Αγώνας – Κομάντο Λάμπρος Φούντας.

Η επίθεση αυτή ήταν μια απάντηση στην πολιτική των μνημονίων, μια απάντηση στην πολιτική κοινωνικής γενοκτονίας που εφαρμόζεται από το 2010 και μετά, μια πολιτική που έχει ως αποτέλεσμα μέχρι στιγμής χιλιάδες νεκρούς απελπισμένους ανθρώπους από αυτοκτονίες, κακουχίες και στερήσεις, εκατομμύρια ανέργους, άπορους, φτωχούς, εξαθλιωμένους, μια κοινωνία υπό κατάρρευση.

Η επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος ήταν συνέχεια της στρατηγικής που είχαμε χαράξει το 2009 όταν χτυπήσαμε δομές και μηχανισμούς (Citibank, Eurobank, Χρηματιστήριο) υπεύθυνους για την κρίση και για την πολιτική που άρχισε να εφαρμόζεται για την αντιμετώπιση της κρίσης και οδήγησε το 2010 στο μνημόνιο.

Η επίθεση αυτή αποδεικνύει το αδιαίρετο της δράσης της οργάνωσης αφού ήταν συνέχεια της στρατηγικής που έχουμε από το 2009 και διαψεύδει άποψη πρώην μέλους της οργάνωσης που υπόγραψε κείμενο ως «μέλος του Επαναστατικού Αγώνα α’ περιόδου», ο οποίος διαφωνούσε με τη συνέχιση της δράσης της οργάνωσης και εκ των υστέρων και με την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος θέλοντας απλά να εκτίσει την ποινή του και να γυρίσει οριστικά σελίδα.

Η επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος ως στοχοθεσία ήταν από τις πιο επιτυχημένες του αντάρτικου πόλης στην Ελλάδα, ειδικά την εποχή των μνημονίων, γιατί η Τράπεζα της Ελλάδος είναι παράρτημα της ΕΚΤ και στο συγκεκριμένο κτήριο της οδού Αμερικής στεγαζόταν και το γραφείο του τότε μόνιμου αντιπροσώπου του ΔΝΤ στην Ελλάδα.

Πλήτταμε έτσι τους 2 από τους 3 οργανισμούς που επέβαλαν τις μνημονιακές συμβάσεις στην Ελλάδα και, όπως έχω ήδη πει στη δίκη που διεξάγεται αυτή την περίοδο για την επίθεση αυτή, δεν υπάρχουν πιο μισητοί μηχανισμοί στον ελληνικό λαό από αυτούς του ΔΝΤ, της ΕΚΤ και της ΕΕ.

Επίσης απέναντι από το κτήριο-παράρτημα της Τράπεζας της Ελλάδος, υπάρχουν και τα κεντρικά γραφεία της Τράπεζα Πειραιώς, μία από τις μεγαλύτερες ελληνικές συστημικές τράπεζες, αν όχι η μεγαλύτερη, που έχει επωφεληθεί από τα προγράμματα διάσωσης, δηλαδή τα μνημόνια, έχοντας προχωρήσει στην εξαγορά της Αγροτικής και των ελληνικών παραρτημάτων της Λαϊκής, της γνωστής κυπριακής τράπεζας που κατέρρευσε στην κρίση της Κύπρου το 2013.

Το ότι πέρα από τις ζημιές στο κτήριο της Τράπεζας της Ελλάδος και στο γραφείο των αξιωματούχων του ΔΝΤ, έπαθαν ζημιές και τα κεντρικά γραφεία της Πειραιώς, εκεί που εδρεύει ο μεγαλομέτοχος της Πειραιώς Σάλλας, και λαμβάνοντας υπ’ όψιν την συγκυρία, ότι την ίδια μέρα βγήκε η Ελλάδα μετά από 4 χρόνια στις αγορές και ότι ήταν παραμονή της επίσκεψης της γερμανίδας καγκελάριου Α. Μέρκελ, κάνει την ενέργεια ακόμα πιο επιτυχημένη.

Στην προκήρυξη με την οποία ο Επαναστατικός Αγώνας ανέλαβε την ευθύνη για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος, η οργάνωση αποδομώντας το αντιφατικό, ανέφικτο και μη ρεαλιστικό σοσιαλδημοκρατικό πρόγραμμα του Σύριζα που ήταν τότε στην αντιπολίτευση και φαινόταν να έχει τις προοπτικές να αναλάβει την εξουσία, προέβλεψε την μετεξέλιξή του σε ένα καθαρά νεοφιλελεύθερο κόμμα που θα εφαρμόσει πιστά τις επιταγές της υπερεθνικής οικονομικής ελίτ όπως έκαναν και οι προκάτοχοί του.

Χρειάστηκαν εφτά μήνες διακυβέρνησης του Σύριζα από τον Ιανουάριο ως τον Αύγουστο του 2015 όπου ο Σύριζα ψήφισε το Γ’ Μνημόνιο για να επιβεβαιωθεί αυτό και παρά τη θέληση του 62% όσων ψήφισαν στο δημοψήφισμα που διοργάνωσε η κυβέρνηση (5 Ιουλίου) και είπαν ΟΧΙ στις απαιτήσεις των δανειστών.

Στην ίδια προκήρυξη και προς την κατεύθυνση της συγκρότησης ενός επαναστατικού κινήματος με ξεκάθαρες πολιτικές θέσεις και προτάσεις, διατυπώσαμε ένα είδος επαναστατικής πλατφόρμας με θέσεις για την μη αναγνώριση και μονομερή διαγραφή συνολικά του χρέους, την έξοδο από την ευρωζώνη και την Ευρωπαϊκή Ένωση, την απαλλοτρίωση της καπιταλιστικής και κρατικής περιουσίας και την κοινωνικοποίησή της, την κατάργηση του Κράτους και την αντικατάστασή του από μια συνομοσπονδία λαϊκών συνελεύσεων, εργατικών συμβουλίων που θα διαχειρίζονται τα πάντα, την παραγωγή και διακίνηση των αγαθών, την υγεία, την εκπαίδευση, την άμυνα, την ασφάλεια των πολιτών και προτείναμε έναν διάλογο στον α/α χώρο για τις θέσεις αυτές.

Αυτήν την περίοδο διεξάγεται η δεύτερη δίκη του Επαναστατικού Αγώνα που αφορά την συγκεκριμένη επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος, τη συμπλοκή στο Μοναστηράκι με τους αστυνομικούς όπου συνελήφθηκα τον Ιούλιο του 2014 και δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών που έγιναν την περίοδο που ήμουν στην παρανομία.

Από τότε που συνελήφθηκα, έχω αναλάβει την πολιτική ευθύνη για την επίθεση της οργάνωσης στην Τράπεζα της Ελλάδος και τώρα στη δίκη έχω ήδη τοποθετηθεί και για την επίθεση στην Τράπεζα της Ελλάδος και για την συμπλοκή στο Μοναστηράκι και έχω πάρει την ευθύνη για τις δύο απαλλοτριώσεις τραπεζών σε Μέθανα και Κλειτορία, όπου στην τελευταία τραυμάτισα έναν αστυνομικό και τον αφόπλισα.

Όσον αφορά το εφετείο της πρώτης δίκης της οργάνωσης που και αυτό γίνεται αυτή την περίοδο, δεν περιμένω καμία αλλαγή σε σχέση με την ποινή ούτε και με ενδιαφέρει.

Τέλος, θα ήθελα να αναφερθώ στην εποχή που διανύουμε και στις προοπτικές που υπάρχουν.

Όπως έχω ήδη τοποθετηθεί και με αφορμή και άλλες εκδηλώσεις, την περίοδο 2010-2012 χάθηκε μια ιστορική ευκαιρία για τον α/α χώρο γιατί δεν συγκροτήθηκε πολιτικά σε ένα κίνημα, σε ένα ρεύμα με σαφείς πολιτικές θέσεις και προτάσεις με στόχο την σύγκρουση με την κεντρική εξουσία για την ανατροπή και την επανάσταση.

Αυτό οφείλεται στις σοβαρές πολιτικές ελλείψεις του και στην πολιτική ανεπάρκειά του.

Αυτή η πολιτική ανεπάρκεια συνίσταται στην έλλειψη συνεκτικών θέσεων και προτάσεων για τον ίδιο τον αγώνα εναντίον του κεφαλαίου και του κράτους, στο ότι δεν κατανόησε την σημασία της κρίσης, την εποχή που ζούμε, τις πολιτικές του καθεστώτος, το ρόλο του κράτους και αυτό οδήγησε με τη σειρά του στην έλλειψη προτάσεων για έναν επαναστατικό κοινωνικό μετασχηματισμό και στο να μην έχει κοινωνικό και λαϊκό έρεισμα πέρα από κομμάτια της νεολαίας.

Ο χώρος διαχρονικά απαξίωνε να ασχοληθεί με οικονομικά θέματα –αυτά θεωρούνται λανθασμένα ότι είναι αποκλειστικά για μαρξιστές–, δεν κατανόησε την ίδια την φύση και την λειτουργία του ίδιου του καπιταλισμού που είναι το κατεξοχήν οικονομοκεντρικό σύστημα ενώ η αγαπημένη ενασχόληση με την πολιτική εξουσία, δηλαδή το κράτος ή ακόμα και την εξουσία περιοριζόταν σε απλή συνθηματολογία χωρίς βάθος και γνώση του εχθρού που υποτίθεται θέλουμε να ανατρέψουμε.

Όμως η λειτουργία του Κεφαλαίου και ο ρόλος του Κράτους στη σημερινή εποχή μεταξύ τους είναι αδιαχώριστα.

Για χρόνια, οι βασικοί άξονες της δράσης του α/α χώρου συνίστανται στο τρίπτυχο Αντίσταση – Αλληλεγγύη – Εξέγερση.

Έτσι όταν παρουσιάστηκαν οι συνθήκες για μια επαναστατική προοπτική στην Ελλάδα λόγω της κρίσης μετά το 2009 και μέχρι το 2012 που ήταν η περίοδος των μεγάλων κινητοποιήσεων εναντίον του μνημονίου, ο α/α χώρος βρέθηκε απροετοίμαστος και πολιτικά αφοπλισμένος σε θεωρητικό και πρακτικό επίπεδο. Έτσι τη διετία 2010-2012 όταν έγιναν οι μεγάλες κινητοποιήσεις εναντίον του μνημονίου με τις συγκρούσεις και την συνεχή πολιορκία του κοινοβουλίου από χιλιάδες λαού, η ευκαιρία για ανατροπή πέρασε ανεκμετάλλευτη. Μετά την πλημμυρίδα των κινητοποιήσεων αυτών με τελευταία αυτή του Φεβρουαρίου του 2012, κινητοποιήσεις οι οποίες δεν κατάφεραν να φρενάρουν στο ελάχιστο την καθεστωτική επίθεση ακριβώς γιατί είχαν αμυντικό χαρακτήρα και δεν έβαζαν μια ανατρεπτική προοπτική, ήρθε η άμπωτη των κοινωνικών αγώνων, η παραίτηση, η ηττοπάθεια ενώ πολλοί –και δεν ισχύει αυτό μόνο για την κοινωνία αλλά και για τον α/α χώρο– εναπόθεσαν τις ελπίδες τους στον Σύριζα πηγαίνοντας στις κάλπες και το 2012 και το 2015. Έτσι γίνεται πάντα στην ιστορία, όταν αποσύρεται ο λαός από τους δρόμους, τον λόγο παίρνουν οι απατεώνες επαγγελματίες πολιτικοί και το αστικό κοινοβούλιο.

Μετά τον Φεβρουάριο του 2012, έχουμε μια γενική καθίζηση των κοινωνικών αντιστάσεων, των αγώνων και των απεργιών.

Όλες οι απεργίες που έγιναν και στα 2,5 χρόνια της κυβέρνησης Σαμαρά και μέσα στο 2015 επί κυβέρνησης Σύριζα που ψήφισε το καλοκαίρι που μας πέρασε το Γ’ Μνημόνιο ήταν λιγοστές και απομαζικοποιημένες.

Τίποτα πια δεν εμπνέει τον λαό, τους εργαζόμενους, την νεολαία να κατέβουν στους δρόμους αφού οι μέθοδοι αγώνα, οι 24ωρες ειρηνικές απεργίες που ελέγχονται από τα καθεστωτικά συνδικάτα και κόμματα δεν έχουν κανένα αποτέλεσμα και δεν ιδρώνει το αυτί των κυβερνήσεων.

Παράλληλα ο α/α χώρος, μαζί με την κοινωνική καθίζηση, την παραίτηση και την ήττα, βιώνει την δική του πολιτική καθίζηση και ήττα, αδυνατώντας να δώσει απαντήσεις στα θεμελιώδη προβλήματα της εποχής μας, βιώνοντας μια νοσηρή κατάσταση εσωστρέφειας, με παγιωμένους πια τους διαχωρισμούς στο εσωτερικό του.

Η μεγάλη τομή που απογύμνωσε ακόμα περισσότερο τις διαχρονικές ελλείψεις του α/α χώρου ήταν η ανάληψη της εξουσίας από τον Σύριζα και η πολιτική επένδυση κομματιών του χώρου στο «πρώτη φορά αριστερά».

Και τώρα που οι τελευταίες αυταπάτες και ψευδαισθήσεις διαλύθηκαν με την ψήφιση του Γ’ Μνημονίου, φαίνεται να εξακολουθεί να μην υπάρχει προοπτική στον ορίζοντα να ανατραπεί η πρωτοφανής αυτή κοινωνική και ταξική επίθεση που συνεχίζεται από το 2010. Αν όμως πρέπει να βρούμε τους υπεύθυνους για αυτή την αδυναμία, ας κοιτάξουμε τον ίδιο μας τον εαυτό γιατί ενώ η εποχή μας είναι από τις πιο κατάλληλες για δράση, για ανατροπή, για επανάσταση, γιατί οι αντικειμενικές συνθήκες είναι καλές επειδή το σύστημα βρίσκεται σε κρίση και είναι απαξιωμένο, εμείς αδυνατούμε ως αγωνιστικά υποκείμενα να σταθούμε στο ύψος των περιστάσεων.

Όμως η αδυναμία μας είναι αποτέλεσμα μιας πιο βαθιάς κοινωνικής κρίσης που έχει προκαλέσει με την πάροδο ετών ο καπιταλισμός.

Δεκαετίες τώρα καπιταλιστικής ανάπτυξης και νεοφιλελευθερισμού τελευταία, έχουν διαφθείρει τις δυτικές κοινωνίες, ο κοινωνικός ιστός έχει διαρραγεί, το συλλογικό πνεύμα έχει χαθεί, η αλληλεγγύη ως βασικός πυλώνας οικοδόμησης των ανθρώπινων κοινωνιών έχει υπονομευτεί, η αυτοθυσία για το συλλογικό καλό δεν υπάρχει πια.

Οι αξίες της Δύσης, ο ατομικισμός, ο μέχρι πριν την κρίση καταναλωτισμός, η κυριαρχία της τεχνολογίας έχουν διαφθείρει τον δυτικό άνθρωπο απογυμνώνοντάς τον πνευματικά.

Έτσι τώρα με την επίθεση του υπερεθνικού κεφαλαίου μετά το 2010, ως αποτέλεσμα της κρίσης, σε χώρες της ευρωπαϊκής περιφέρειας και όχι μόνο, όπως η Ελλάδα, οι κοινωνίες δείχνουν να αδυνατούν να αντισταθούν αφού η αποπολιτικοποίηση και ο ατομικισμός ως αποτέλεσμα της δυτικής κουλτούρας έχουν υπονομεύσει τα συλλογικά κοινωνικά οράματα και τις ελπίδες, άρα και τις αντιστάσεις. Γι’ αυτό και οι άνθρωποι αυτοκτονούν μέσα στην απελπισία και στην μοναξιά. Γι’ αυτό και τα αγωνιστικά υποκείμενα αδυνατούν να εξυψωθούν πάνω από την κοινωνική ήττα, να προτείνουν λύσεις, να δράσουν με αυταπάρνηση και αυτοθυσία αποτελεσματικά ενάντια στο καθεστώς και όχι μέσα στην ασφάλεια, την αυτάρκεια και την εσωστρέφεια των πολιτικών μικρομάγαζών τους.

Σε άλλες εποχές όπως στον Β’ παγκόσμιο πόλεμο και πιο πριν στην Ευρώπη, οι άνθρωποι, τα αγωνιστικά υποκείμενα θυσίαζαν τη ζωή τους μέσα σε ίσως πολύ πιο δύσκολες συνθήκες απ’ ό,τι σήμερα, σε συνθήκες πολέμου, κτηνώδους κρατικής βίας, φτώχεια και εκμετάλλευση για ένα καλύτερο συλλογικό αύριο. Ήταν τότε που οι κοινωνικές επαναστάσεις, ως κινητήριος διαδικασία ανθρώπινης προόδου έπαιρναν σάρκα και δεν ήταν μια λέξη κενού περιεχομένου, όπως ισχύει σήμερα.

Σήμερα, η κοινωνία, ο λαός, οι άνθρωποι χρειάζονται νίκες για να αναπτερωθεί το ηθικό τους μετά από τόσα χρόνια χτυπημάτων και ήττας από το καθεστώς.

Για να έρθουν οι νίκες όμως, πρέπει να κάνουμε πόλεμο κανονικό, να κάνουμε θυσίες και να ματώσουμε, να αντεπιτεθούμε και να πληρώσουν οι εξουσιαστές για τα εγκλήματά τους, για όλους όσους πέθαναν λόγω των πολιτικών που εφάρμοσαν, για όλους όσους ζουν από τα σκουπίδια, για όλους όσους ζουν στη φτώχεια και την ανέχεια. Πρέπει να έχουμε προτάσεις για μια δικαιότερη κοινωνία. Πρέπει να είμαστε αποφασισμένοι να κάνουμε θυσίες, να ρισκάρουμε την ίδια μας τη ζωή, να χύσουμε το ίδιο το αίμα μας για τον αγώνα, έναν αγώνα που δεν αφορά αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό μας αλλά μια καλύτερη ανθρωπότητα.

Νίκος Μαζιώτης, μέλος του Επαναστατικού Αγώνα

Blog στο WordPress.com.

ΠΑΝΩ ↑

hannibal ante portas

κείμενα σχετικά με την αντιτρομοκρατική επιχείρηση που ξεκίνησε στις 23/9. κείμενα σχετικά με την κατασταλτική επίθεση με πρόσχημα την προσπάθεια εξάρθρωσης της "συνομωσίας πυρήνων της φωτιάς"

Bulgarian Prisoners' Association

Българско Затворническо Сдружение за Рехабилитация

O τρομοκράτης των 8

Εκπομπή λόγου και αντιπληροφόρησης στον ελεύθερο αυτοοργανωμένο ραδιοφωνικό σταθμό της Μυτιλήνης 105fm

AIXMH

έκδοση αναρχικού λόγου

Άλφα Στερητικό

Η ιδιοκτησία παράγει την κλοπή και η λογική την τρέλα.

εργασιακό δελτίο

ειδήσεις που αφορούν την εργατιά

Anarchy press gr

Αναρχικές Απόψεις - Ειδήσεις - Σχόλια